*********

حسن روحانی، رئیس‌جمهور ایران در دولت‌های یازدهم و دوازدهم، در دیدار جمعی از وزیران و معاونان سابق خود، همه‌پرسی را به‌عنوان راهکاری کلیدی برای عبور از وضعیت فعلی مطرح و بر ضرورت انجام یک «اصلاح بزرگ» برای پاسخ به مطالبات مردم تأکید کرد.

روحانی همچنین کاهش مشارکت مردم در انتخابات، به‌ویژه حضور ۳۹‌ درصدی مردم در انتخابات ریاست‌جمهوری اخیر را یکی از جدی‌ترین نشانه‌های گسست میان جامعه و ساختار حکمرانی دانست و تصریح کرد که شنیدن صدای مردم و مراجعه مستقیم به رأی ملت، شرط بازسازی اعتماد عمومی و تقویت قدرت ملی است.

روزنامه سازندگی در گزارشی به تمجید از روحانی پرداخته و نوشته است:

تا ۱۰ سوال و مسئله مردم را به همه‌پرسی بگذاریم. به مردم بگوییم شما درباره ۸ مسئله از ما گله دارید دو مورد سیاست داخلی هست که برای شما مهم است، دو مورد در سیاست خارجی است، دو مورد در مسائل اجتماعی و فرهنگی است، دو مورد هم در مسائل اقتصادی. نگرانید و این ۸ مسئله مهم است و می‌خواهید حل شود.

این روزنامه در ادامه نوشته است:

ما در برابر نظر اکثریت قاطع شما تسلیم هستیم، ما قبول می‌کنیم هرچه شما بگویید. اگر چنین کنیم والله ۹۵‌ درصد مردم آن زمان اعلام رضایت می‌کنند. بعد هم با فرمان «همه به‌جای خود»، مسیر ما درست می‌شود و ما می‌توانیم از این مشکلات فاصله بگیریم.

برخی می‌گویند که روحانی در تدارک یک پروژه خاص سیاسی است، دراین‌باره بیان چند نکته ضروری است:

1- مهم‌ترین گزاره‌ای که روحانی مطرح می‌کند این است که در شرایط کنونی در سیاست خارجی بن‌بست نداریم. او بلافاصله می‌گوید اگر بن‌بستی هم هست کسانی هستند که می‌توانند این بن‌بست را رفع کنند، که منظورش خود اوست.

2- آقای روحانی در چندسال گذشته صرفا با کلمه رفراندوم بازی کرده، تا بر ناکارآمدی و کژ کارکردی های خود و دولتش سرپوش بگذارد، بازگشت به درخواست رفراندوم دارای قواعدی است که روحانی آن را هیچ گاه رعایت نکرد!

3- حسن روحانی در فرازی از سخنانش از جمهوریت نظام و بازگشتن به رأی مردم می‌گوید؛ اما توضیح نمی‌دهد در زمان صدارتش چه بلایی بر سر دموکراسی آورده است. او که خود با انتخابات 70 و چند درصدی بر سر کار آمد به گونه‌ای دولت‌داری کرد که بیش از 30 درصد مردم از ایده‌ تغییر از مسیر صندوق ناامید شدند و رکورد ناامیدکننده‌ مشارکت 42 درصدی را در انتهای دوره‌اش رقم زد، بی‌تردید بالاترین نرخ سقوط دموکراسی در ایران متعلق به دولت حسن روحانی است، دی 96 و آبان 98 چنان زخمی به تن کشور زد که به‌راحتی قابل‌التیام نیست و دموکراسی مگر چیزی جز امید به تغییر از مسیر صندوق است؟

4- روحانی هم مثل هر سیاست‌مداری بدش نمی‌آید چهره‌ مثبتی از او ثبت شود، اما باید مراقبت کند که این پروژه معنایابی عجیبی پیدا نکند، که برند او را زیر سوال ببرد.